Antakya Köprübaşı Kent Meydanı ve Yakın Çevresi Kentsel Tasarım Proje Yarışması – PK ARCHITECS

BİR KENT BOŞLUĞU TASAVVURU;

Açıkça görülüyor ki, bölgedeki kentsel açık ve yeşil alanlar, kendi öz-değerlerinin biçimlendirdiği mekânsal ve zamansal bağlamın derin köklü ve dinamik yapısına rağmen, bugün için farklı fiziksel ve mekânsal eşiklerin (Taşıt yolları, Âsi nehrinin mevcudiyeti vb gibi doğal ve yapay eşikler) baskısı altında, parçacıl dönüşüm uygulamalarının etkisinde, eylem ve kentsel deneyim çeşitliliğinden yoksun, çoğunlukla istemsiz (gayri-ihtiyari) olarak ortaya çıkan “Kimliksiz Boşluklar” hüviyetindedir. Oysaki yoğun bir yapılaşma baskısı altında, rastlantısal edinilmiş olsa dahi, kenti biçimlendiren boşlukların (avlu, sokak, meydan, kıyı vb gibi) çok yüzlü, fırsat tanıyan, adaptasyonu yüksek, imge/anlam üreten yapısı, taşıt trafiğini temel alan/önceleyen bir yaşam önerisiyle mübadeleye konu dahi edilemeyecek derecede değerlidir.

Bu bağlamda niyet;

Yerel Halkın Kadim ve Çağdaş Dönem Kentsel Yaşam Modelini Oluşturan Katı-Boşluk Dengesini Gözetmek Suretiyle, “Boşluğu Yeniden Günlük Kentsel Deneyimlerin Bir Parçası Haline Getirmek ve böylece Boşluğu Mekân Olarak Toplumsallaştırmanın Yolları Aramak¹”tır. Bir başka anlatımla;

“Tekerleğin çeperini otuz çubuk paylaşır,

Onu yararlı yapan ortasındaki boşluktur.

Çamurdan bir kap biçimlendir,

Onu yararlı yapan içindeki boşundur,

Bir odaya kapılar pencereler aç,

Odayı yararlı yapan bu boşluklardır.

Bu nedenle, çıkar orada olandan elde edilir,

Yarar, orada olmayandan.”

-A Vision of Urban Void-

It is evident that the urban open and green spaces in the area, despite their deep-rooted and dynamic spatial and temporal context, shaped by their intrinsic values, are currently under the pressure of various physical and spatial thresholds (such as roads, the presence of the Asi River, etc.). These spaces, influenced by fragmented transformation practices, have become “Identity-less Voids,” lacking diversity in urban activity and experience, and mostly emerging unintentionally. However, even under the intense pressure of urbanization, the multi-faceted, adaptable, and meaning-generating nature of these urban voids (such as courtyards, streets, squares, and waterfronts) is invaluable and cannot be replaced by a lifestyle proposal centered around vehicular traffic.

The intention here is to “Reintegrate the Void into Daily Urban Experiences by Preserving the Solid-Void Balance that Shapes the Traditional and Contemporary Urban Life of the Local Community, and thus Explore Ways to Socialize the Void as a Space.” In other words:

“Thirty spokes share the wheel’s hub,
It is the center hole that makes it useful.
Shape clay into a vessel,
It is the space within that makes it useful.
Cut doors and windows for a room,
It is the holes which make it useful.
Therefore, benefit comes from what is there,
Usefulness from what is not.”